وبلاگ شخصي ندا هنگامي

دلتنگتانم.همین.حالا من کارگردانی هستم که میدانم روزهایی نه چندان دور شما مرا کارگردانی کردید.دوستتان دارم.

ندا هنگامی

کارگردان تئاتر ونمایشهای رادیو

اینروزها بیشتر مشغول کار تئاتر هستم.این عشق ناگزیر.بعد از چهار سال دوری و با دعوت رضا گوران.چقدر از خودم دور بودم در این سالها وحالا چقدر نزدیکترم به خودم نسبت به دیروز.

جنینی بی مادر،بی پدر

                        مدام در درونم لگد می زند.

بیرون بیا

                   بیرون

که زهدانم پناهگاه بکری برای

جنب و جوش ماهیهای قرمز

نیست.

کودکم،بالا بیا،بالا

      انزمان که سرگیجه هایم از پا اغاز

می شوند،

و دلتنگیهایم از چشم ها،

سالهاست که انتظار امدنت را

از دهانم می کشم

با تهویی مدام

بالا بیا،بالا بیا جنینم.

جنینی بی مادر،بی پدر

                        مدام در درونم لگد می زند.

بیرون بیا

                   بیرون

که زهدانم پناهگاه بکری برای

جنب و جوش ماهیهای قرمز

نیست.

کودکم،بالا بیا،بالا

      انزمان که سرگیجه هایم از پا اغاز

می شوند،

و دلتنگیهایم از چشم ها،

سالهاست که انتظار امدنت را

از دهانم می کشم

با تهویی مدام

بالا بیا،بالا بیا جنینم.

چقدر سخت شده است

                                     عبور از مجاز

                                                                   برایم

چقدر دور شده ام از نقطه اغاز

                            که سپید بی کران است

                                                                   موهایم

وشیشه عینکم ازدرخشش تار

                                                   چشمهایم

                                                   عریانتر

اواها همه در گوشهایم

                                             تاراست ونی وعود. 

برای دومین بار سلام.

برگشتم بخاطر اینکه،در نوشته قبلیم دو تا غلط تایپی بود،کمی از شتاب من ،کمی هم بی دقتیم،اما دلیل دوم ،راستش خوشم امد،می خواهم بخشی از یادداشت هایم را در این پنجره مجازی بگذارم.

سلام.کم پیدایم،می دانم،اما حق بدهید اگر بیشتر همدیگر را می شناختیم ،می دانستید که همین هم شاهکار است.من از دنیای مجازی دور.بیشتر ادم دیدنم،ادم شنیدنم،شاید به تخیلم اطمینان کمتری دارم تا به چشمهایم،نمی دانم،این هم از کشفیات جذاب دنیای مجازیست.

دیگر اینکه من ادم نوشته های قلنبه سلنبه نیستم،ادم حرفهایی که نتوانم انجام بدهم اما بگویمشان،قبل ترها می نوشتم،خیلی بیشتر از امروز،از همه چیز،از گل و خدا و عشق و ایران ومادرم،راستش اما حالا ماندهام که از چه باید بنویسم که دغدغه امروزم باشد،فکر کنم اول باید دغدغه هایم را پیدا کنم.شما هم اگر مرا می شناسید یا نه حتی اگر این اولین اشناییمان است،برایم از دغدغه هایتان بنویسید،شاید به گم کرده هایم کمکی کرده باشید.

سلام.امروز تولد مجازیم را جشن خواهم گرفت.و یادم خواهد ماند که دخترک پر شورو نشاطی هدا نام مرا وادار به این زایش کرد.